Live Seeds

Są artyści, którzy nagrywają rewelacyjne płyty studyjne, ale na koncertach z potencjału ich nagrań nie zostaje zbyt wiele. Inni z kolei na scenie czują się jak ryba w wodzie, ale efekty ich pracy w studiu często rozczarowują. Jednak klasą samą dla siebie są ci muzycy, których owoc pracy z zespołem w studiu nagraniowym i w sali koncertowej, niezmiennie potrafi fascynować, zadziwiać, wzbudzać w słuchaczu uczucie, że naprawdę są uczestnikami wyjątkowych chwil. Nick Cave swoją pierwszą koncertową płytą z zespołem The Bad Seeds potwierdził wysoką klasę swojej twórczości. Dobrany repertuar jest swoistego rodzaju "The Best Of" – ale co ważne – jest to repertuar obejmujący płyty sprzed 1993 roku. Jest więc przede wszystkim żywiołowo, bardzo energetycznie, wręcz rock'n'rollowo ("Deanna", "Papa Won't Leave You, Henry", "Brother, My Cup Is Empty"). Są klasyczne ballady ("The Ship Song", "The Weeping Song"). Nie brakuje postpunkowych, nawiedzonych, opętańczych klasyków ("From Her To Eternity", genialne, chyba najlepsze na płycie "Tupelo"). Jest ciekawostka w postaci premierowej kompozycji, coveru "Plain Gold Ring". To utwór wpisujący się w konwencję balansowania na skrajnej ekspresji, skrajnych uczuciach. Spokojny początek buduje atmosferę niepewności, napięcia, by eksplodować w końcówce. Niestety wielkim nieobecnym wśród wybranych kompozycji jest nieśmiertelny Cyrkowiec ("The Carny"). Klimatem kompozycje mają posmak gitarowej atmosfery z płyty "Henry's Dream" (1992). Interpretacje nie nadają nowej formy kompozycjom, lecz wzmacniają ich siłę przekazu i wzmacniają ich wymowę. Nie ma tu bajeranctwa, jest po prostu solidnie zagrany kawał muzyki, zagrany przez muzyków – artystów - pasjonatów. Wadą płyty jest to, że jednak uciekło coś z klimatu niesamowitych koncertów Cave'a: szalonej jazdy bez trzymania, ceremonii, w której niekwestionowanym guru jest Cave. Jest troszkę zbyt grzecznie, sterylnie, brakuje zaakcentowanej więzi z odbiorcą, o co na żywo Nick zawsze szczególnie się stara. Są to jednak drobne uchybienia, gdyż całościowo płyta prezentuje się bardzo dobrze, autentycznie. To złoty okres twórczości i grania Cave'a z zespołem, okres, który u nieco starszych fanów Australijczyka budzi największy zachwyt i wywołuje największą nostalgię. Płyta "Live Seeds" jest potwierdzeniem tego, że Nick Cave & The Bad Seeds naprawdę zasługują na wyjątkowe miejsce w muzyce.